De alwetende krant lezende flaterautist

Eventjes iets anders dan een foto met wat gezever.

Ooit was er een advertentie om het lezen van kranten te bevorderen: toenmalige BV’s waren opgetrommeld om te verkondigen dat ze het wisten want het stond in de krant en dat hadden ze natuurlijk allemaal gelezen. Tja, of je het allemaal weet na het lezen van (een) krant(en), is nogal twijfelachtig. Kranten zijn niet bepaald objectief en moeten scoren bij de lezers. Toch lees ik al geruime tijd weer bijna elke dag het Nieuwsblad. Nee, ik ga niemand aanraden om ook (elke dag) die krant te lezen. Al is Het Laatste Nieuws te veel sensatie naar mijn gevoel, heb ik argwaan bij de Morgen sinds het geval notaris X (en bij uitbreiding ook bij Humo) en lees ik niet echt graag de Standaard (ook omdat ik die nogal moeilijk op mijn iPad krijg). Zaterdagkranten zijn al jaren meer en meer zowat de enige die echt het lezen waard zijn. Op zaterdag krijg je namelijk al lang een editie die zowat even dik is als alle 5 kranten tijdens de werkdagen samen. Of men houdt zich aan de regel dat een krant tijdens een werkdag moet uitgelezen geraken op een gemiddelde treinrit. Of men lokt meer klanten met die extra dikke weekendedities.

Maar dit geheel terzijde ofwel een inleiding tot waar ik het over wilde hebben: namelijk een artikel die vandaag verscheen in het Nieuwsblad onder de titel “Drie psychiaters lachten me weg. Pas op m’n 49ste kreeg ik de diagnose: autisme.”

Mijn eerste reactie was er eentje van: eindelijk. Eindelijk wordt eens iemand aan het woord gelaten die min of meer in mijn situatie verkeert en die eens mag (proberen) uit (te) leggen hoe het probleem nu eindelijk in elkaar zit. Makkelijk is dat zeker niet. Lees het artikel en je zal wel merken hoe moeilijk het leven voor een volwassen autist kan zijn. Het probleem is (net als astma eigenlijk, maar dan op een ander vlak) dat geen enkel geval van autisme hetzelfde is. Diagnose is dus moeilijk, herkennen geen sinecure en begeleiding kostelijk en moeilijk. Ik kan heel goed begrijpen dat die dame na jaren vechten op adem wil komen. Dat ze het moe is. Dat ze wil verdwijnen. Ik kan zelfs heel goed begrijpen dat haar neefje op de leeftijd van 7 jaar het leven moe is en liever dood is. Waarom? Omdat er zo weinig begrip is. Omdat de maatschappij vooral draait rond assertive, ‘normale’ mensen en al wat niet volgens die norm is krijgt het etiket ‘asociaal’.  Ik kreeg de diagnose zowat 40 jaar geleden maar de reactie thuis en elders was er één van heel veel onbegrip, ongeduld tot zelfs agressie. Het probleem volgens het krantenartikel zou een kwestie zijn van ‘te weinig begeleiding, te weinig kennis en te weinig budget’. Persoonlijk heb ik eerder de indruk dat ik in de eerste plaats toch vooral een kwestie is van te weinig begrip in een maatschappij die zich niet kan inleven in de problemen van autistische mensen. Vooral omdat veel van die autisten danig proberen om toch maar normaal te functioneren in de samenleving. Alleen al dat proberen kan verdomd vermoeiend zijn. Wie daar niet in slaagt, krijgt het etiket van asociaal, vreemd of abnormaal opgeplakt. Geloof me: je ganse kindertijd constant moeten horen dat je ‘niet normaal’ bent, is een verschrikking. Op oudere leeftijd is het ook geen pretje maar dan wordt je verondersteld volwassen te reageren, ‘sterk te zijn’ en daar allemaal maar tegen te kunnen. Op een bepaald moment knapt er onvermijdelijk iets. Meer begeleiding en meer budget zou zeer aangenaam zijn maar in een wereld waar men moet besparen (ook al worden de rijken toch steeds rijker) en men moet prioriteiten stellen, is zoiets niet eenvoudig.

Hopelijk zorgt dat ene artikel voor wat meer begrip. Meer begrip vooral voor de jongeren die nog maar pas in onze maatschappij terecht komen en die toch op (wat) begrip zouden mogen rekenen. Al is dat tegenwoordig, in het huidige klimaat helemaal niet evident. Met twee ouders die geen greintje begrip hadden, ben ik eigenlijk jaren heel pessimistisch geweest. Gelukkig heb ik intussen toch een paar enkelingen mogen ontmoeten die wel degelijk begrip hebben en me aanvaarden zoals ik ben. Die enkelingen ben ik heel dankbaar!

Soit, omdat het hier nog altijd een fotoblog is:

P8110143 - 2016-08-11 at 13-40-22

P8110057 - 2016-08-11 at 13-00-21

P6200639 - 2016-06-20 at 14-44-21

P9180340 - 2015-09-18 at 16-07-36

Advertenties

13 thoughts on “De alwetende krant lezende flaterautist

  1. Heb het artikel gelezen als eerste omdat het mij het belangrijkste leek. Het onbegrip dat mensen hebben voor het onbekende of niet in de norm van de maatschappij lopen stoort mij mateloos. Dus stoor je er zeker niet aan dat het hier zogenaamd een fotoblog is, je kan hier rustig iets kwijt en door mij wordt het geapprecieerd.

    1. Dank U wel. Ik had vroeger blogs met enkel de dingen die ik kwijt wilde maar de reacties daar konden ferm negatief zijn. Dus hou ik het hier vooral op foto’s. Soms moet ik toch wel echt eens iets kwijt en dan doe ik dat hier.

    1. Ik hoop dat je beseft dat zijn proberen voor hem heel vermoeiend kan zijn. Ik hoop dat de zoon van je broer beter begeleid wordt dan ik en niet kost wat kost gedwongen wordt in een ‘normaal leven’.
      Een poging om het wat duidelijker te maken:

    1. Dank U wel. Er zijn nogal wat blogs die over autisme schrijven dus zo moedig was het nu ook weer niet. Wel wilde ik hier vooral de aandacht vestigen om dat artikel omdat het geschreven is door een volwassene die schijnbaar een heel normaal leven heeft: een lange carrière in het onderwijs, gezinsleven, … Plots ging het haar helemaal niet meer en kreeg ze pas de diagnose van autisme op de leeftijd van 47 jaar. Dat bewijst toch dat er iets ernstig verkeerd is aan de gezondheidszorg hier in België.

  2. Dank je wel Stef dat je als insider schrijft. Tof en herkenbaar. Het wordt tijd dat de definitie van het woord “normaal” verruimd wordt. Dat autistische mensen omarmd worden door de maatschappij. Ze zijn zo veel creatiever, denken veel meer out-of-the-box dan de mensen die zich “normaal”noemen. Dat maakt het leven zo veel interessanter. Het enige wat nu telt is de ladder van succes. Fijn dat je schrijft over wat je bezighoudt, bedankt!

Jullie reactie's zijn welkom en worden altijd gelezen.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s